© INDICATED

อาทิตย์ที่หายไป 
ผมไม่ได้ไปประท้วงเรื่องโรงเรียนโยธินจะถูกย้ายนะครับ 

แต่ไปอยู่  นี่มา...

ผมทำอ่างล้างหน้าที่บ้านแตก
รู้ตัวอีกที  งานก็เข้าแล้วครับ

ตอนแรกไปรพ.บางโพ
วัดความดัน...เหลือ 56 หมอเลยรีบพยาบาล  ให้น้ำเกลือก่อน กลัวช็อก
เนื่องจากเสียเลือดมาก  แทบปูพื้นกระเบื้องห้องน้ำใหม่
ผมกลัวว่า ถ้าหมอไม่ห้ามเลือด  จะยิ่งเป็นหนัก
เลยถามหมอไปว่า "หมอจะไม่ดูแผลหน่อยเหรอครับ"
แล้วหมอก็หัวเราะ
บอกผมว่า  หน้าที่หมอในห้องฉุกเฉินคือ

รักษาชีวิตผู้ป่วย

ที่บ้าน  แม่ผมเอาผ้ามาผูกห้ามเลือด
กับน้ำแข็งให้มาถือเพื่อเส้นเลือดมันจะได้หดตัวแล้ว
ก็เลย  ไม่เป็นไร  ซำบายมาก
รอความดัน กับชีพจร ดีขึ้นก่อนก็ได้  ค่อยเย็บแผล

แต่หลังจากหมอบอกว่า ต้องวาง 5x,xxx เพื่อจองห้องผ่าตัด (OR)
ค่าหมอ ค่าผ่า  ค่าห้องพัก  ค่าสวัสดิการ ต่างหาก
รวมๆ แล้วต้องมีเงินสด xxx,xxx มาวางไว้ให้ที่ รพ.

ตอนนั้นเห็นคนข้างหลังสำคัญกว่ามือตัวเอง
คิดว่า  ใช้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร  แค่มือซ้าย
ผมก็เลยไม่แอดมิด
ขอย้ายไป รพ. วชิร  ซึ่งจะถูกกว่ามาก
แม้ว่า  การดูแล  การต้อนรับ  ความรวดเร็ว
จะไม่เทียบเท่าเอกชนก็ตาม
ที่ บางโพ  ก็เลย X-ray มือให้  เสียที่บางโพนี้ไป 3,xxx

หลังจากทำเรื่องย้าย รพ.    ตัวผมมาถึงวชิร แล้ว
ผมนั่งมองคุณพยาบาล เชียร์แข่งยกน้ำหนัก ท่า คลีนแอนด์เจิร์ค
ในขณะที่ตัวเองอยู่บนรถเข็น 
กุมมือซ้ายที่เลือดกำลังซิบๆออกจากผ้าก็อต
ผมนอนรอความช่วยเหลือจากหมออยู่
จากเวลา 12.00 ถึง 19.00
ออกจากห้องผ่าตัดตอน 22.15 
ออกจากห้องพักฟื้น 22.45
ถึงห้องนอนผู้ป่วยรวม 23.00
(มันมีนาฬิกาติดไว้ทุกที่เลยครับ ขนาดเบลอฤทธิ์ยา ยังจำได้)
ตอนผ่าตัด ผมโดนบล็อกหลัง แล้วยาสลบไป 2 เข็ม
หมอชวนคุยเรื่องโฟร์มดด้วยหลังรู้ว่าผมเรียนอยู่โยธินฯ

ชอบความรู้สึกตอนสลบมากครับ
อยากโดนวางยาอีก บ่อยๆ เลย

ออกวันเสาร์ที่ 16 สิงหาคม 2551 ช่วงบ่ายๆ
เป็นวันเกิดพี่ชายที่เคารพอดี  ก็เลยจำง่าย
การนอน รพ.รัฐ ประหยัดงบช่วยชาติจริงๆครับ
ลดรายจ่ายไปได้มากกว่าครึ่ง  

ข้อดีของอุบัติเหตุครั้งนี้ คือ

u มีวิวกรุงเทพมหานครเป็นของตัวเอง
v เช็คเรตติ้งความนิยมที่เพื่อนและญาติมีต่อเรา 
w มีคนดูแล ได้พักเต็มที่ ผ่อนคลายความเครียด
x มีเวลาสำรวจ และทบทวน เพื่อการเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ 
y มีเฝือกเป็นของตัวเอง!!!
z ระมัดระวังในการใช้ชีวิตมากขึ้น

ข้อเสียของอุบัติเหตุครั้งนี้คือ

u เหลือมือข้างเดียว
v เสียเงินและเวลาในการรักษา แทนที่จะเอาไปทำอย่างอื่น
w ไม่ได้ไปประท้วง กู้โรงเรียนกับเพื่อน
x มีงานรอการกลับไปของผม  อย่าง ล้น หลาม
y พักผ่อนจนติดลม ไม่อยากไปโรงเรียน

ขอบคุณ

พ่อ     ที่พาส่งโรงพยาบาล
แม่     ที่ดูแลมาตลอด
หมอ   ที่ผ่าตัดได้อย่างมีประสิทธิภาพ
พยาบาล  ที่เอาใจใส่ผมเป็นอย่างดี
เพื่อน+ญาติๆ  ทุกๆคนที่มาเยี่ยม ทั้งที่ผมออกชื่อ และไม่ออกชื่อข้างล่างนี้
ไม่ว่าเราจะสนิทกันหรือไม่ก็ตาม ขอบคุณนะ  มาแต่ตัว มาคุยแก้เหงา ก็ดีใจแล้ว 
ออม (ขอบคุณมากๆที่ห่วง ขอบคุณคุณพ่อด้วยนะ) เอ๋ย  ส้ม แพร ตาล (มาเยี่ยมผม กลับไปเป็นไข้เลือดออกเลย หายเร็วๆนะ) ฟร้อน (ขอบคุณสำหรับหนังสือสองเล่มนั้น) เบนซ์ (มาทุกวันเลยนะแก  ซึ้งจริงๆ) เนะ เฟ วิน น้ำหวาน (มาอยู่เป็นเพื่อนตอนหัวค่ำทุกวันที่แม่ผมไม่อยู่) จอร์จ (ขอบคุณที่ห่วง ขอโทษที่ทำไม่ดีใส่) มาร์ค (ขอบคุณที่มาช่วยดูแล) ท็อป ครูเรน เวฟ บาส พลอย มะปราง วศิน (สำหรับเมสเสจ) เศก มาย นัฐยา พี่ตาน โบว์ แนน น็อต พี่เอ บี (ขอบคุณโทรศัพท์ให้กำลังใจนะครับ) พี่นัน นพ พี่ไอซ์ พี่แซม พี่นัท ตอง อาแดง อาโมทย์ อาชำนิ น้าริน พี่โก้ พี่นก ป้าแอ๊ว น้าหลอง น้าลอย น้าพร อาก้อย บิว น้องหวาย น้องฮารุริน (สำหรับเมสเสจ) 

และอีกหลายๆคนที่มาเยี่ยมหลังวันประท้วง
เข้ามาพร้อมกันเยอะมากจนจำไม่ได้ว่ามีใคร 
ทั้งเพื่อนห้องหนึ่ง ห้องสอง  ห้องสาม และห้องสี่
(ผมเข้าใจไปเองว่าแวะมาพักเหนื่อยกันหลังประท้วง
เพราะห้องพิเศษมันแอร์เย็น  มีอาหารเลี้ยงด้วย 55+

พอหมดวัน  ของเยี่ยมของผมก็อุทิศให้เพื่อนๆนี่แหละครับ
เป็นกองเสบียงให้เพื่อนๆที่ไปประท้วงนี่เอง

สุดท้าย

ขอบคุณพีช
สำหรับการ์ดหมีป่วย
และข้อความน่ารักๆ 
จะดูแลตัวเองมากขึ้น
ตามที่บอกนะครับ
ขอบคุณจริงๆ

ขอบคุณทุกคน
ใน exteen ล่วงหน้าด้วยครับ

ข้อคิด
// รักษาตัว อย่าซุ่มซ่าม ห้ามประมาท
// ควรทำประกันอวัยวะส่วนที่ต้องใช้  อย่างนักเขียนทำประกันมือ,
นักวิ่งทำประกันขาหรือเท้าอะไรทำนองนี้  
เพราะอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาจริงๆ  ต้องดูแลตัวเองกันด้วยนะครับ 
อย่าคิดว่า "ไม่เกิดกับเราหรอกน่า"

เชื่อเถอะครับ  เพราะผมนี่แหละ กรณีตัวอย่าง...